EUCHARISTIAE SACRAMENTUM PDF

Hoc sacramentum in ecclesiis Catholica Romana , Anglicana , et alii ecclesiis sacramentalibus est gravissimum sacramentum , quo Christus se Patri victimam offert, suam in cruce cruens Sacrificium sine effusione sanguinis praesentans. Hoc sacramentum originem accepit ab actu Iesu in Ultima Cena, cum panem vinumque acceperit, suis mandans: "hoc facite in meam commemorationem. Ergo Eucharistia nominatur species quoque consecratae, quae post missam adservantur. Ideo, celebratio Eucharistiae praecipuam liturgiae sacramentalis partem ecclesiae format, et alii sacramenti cum eo strecte?

Author:Kagazilkree Gushura
Country:Estonia
Language:English (Spanish)
Genre:Politics
Published (Last):16 July 2005
Pages:127
PDF File Size:16.99 Mb
ePub File Size:10.71 Mb
ISBN:140-9-17014-402-3
Downloads:55631
Price:Free* [*Free Regsitration Required]
Uploader:Akitaur



Qui ad dignitatem sacerdotii regalis sunt per Baptismum elevati et profundius Christo per Confirmationem configurati, ipsum sacrificium Domini cum tota communitate per Eucharistiam participant. Eucharistia — fons et culmen vitae ecclesialis Eucharistia est totius vitae christianae fons et culmen. Quomodo hoc appellatur sacramentum?

Unumquodque ex illis nominibus quasdam eius evocat rationes. Appellatur: Eucharistia quia est gratiarum actio ad Deum. Fractio panis quia hic ritus, convivii Iudaici proprius, a Iesu adhibitus est cum panem benedicebat et distribuebat tamquam mensae dominus, praecipue in ultima Cena. Sancta et divina liturgia, quia tota Ecclesiae liturgia suum centrum et suam expressionem quam maxime densam in huius sacramenti invenit celebratione; eodem sensu etiam appellatur sanctorum mysteriorum celebratio.

Sermo etiam est de Sanctissimo Sacramento quia ipsum est sacramentum sacramentorum. Hoc nomine species designantur eucharisticae quae in tabernaculo reservantur. Eucharistia in Oeconomia salutis Signa panis et vini In corde celebrationis Eucharistiae habentur panis et vinum quae, per Christi verba et per Spiritus Sancti invocationem, corpus et sanguis Christi fiunt. Panis et vini signa, cum corpus et sanguis Christi arcano modo efficiuntur, creationis etiam significare pergunt bonitatem.

Sed ea novam etiam accipiunt in contextu Exodi significationem: Panes azymi, quos Israel singulis annis in Paschate edebat, festinationem commemorant liberatoris exitus ex Aegypto; recordatio manna deserti semper Israel commemorabit, ipsum ex pane Verbi Dei vivere.

Iesus Suam instituit Eucharistiam, sensum novum praebens et definitivum benedictioni panis et calicis. Ipsum consummationem manifestat convivii nuptiarum in Patris Regno, in quo fideles novum vinum bibent sanguinem Christi effectum. Quis potest eum audire? Eucharistia et crux petrae sunt scandali. Idem est mysterium et occasio esse non desinit divisionis. Institutio Eucharistiae Dominus, cum dilexisset Suos, in finem dilexit eos. Sciens horam venisse transeundi ex hoc mundo ut ad Suum Patrem rediret, in convivii transcursu, eis pedes lavit et mandatum dedit amoris.

Et cum facta esset hora, discubuit, et Apostoli cum Eo. Et ait illis: "Desiderio desideravi hoc Pascha manducare vobiscum, antequam patiar. Dico enim vobis: Non manducabo illud, donec impleatur in Regno Dei". Hoc facite in meam commemorationem".

Liturgicam per Apostolos eorumque successores prospicit celebrationem memorialis Christi, Ipsius vitae, Mortis, Resurrectionis et intercessionis apud Patrem.

Ab illo tempore ad nostros usque dies, celebratio Eucharistiae est perpetuata ita ut hodie eam ubique in Ecclesia cum eadem structura inveniamus fundamentali. Ipsa centrum permanet vitae Ecclesiae. Celebratio liturgica Eucharistiae Missa omnium saeculorum A saeculo II, sancti Iustini martyris habemus testimonium circa lineamenta fundamentalia quibus eucharistica evolvitur celebratio. Haec ad nostros usque dies pro omnibus magnis liturgicis familiis permanserunt eadem. Et commentaria Apostolorum aut scripta Prophetarum leguntur, quoad licet per tempus.

Deinde, ubi lector desiit, is qui praeest oratione admonet et incitat ad haec praeclara imitanda. Invicem osculo salutamus ubi desiimus precari. Deinde ei qui fratribus praeest panis affertur et poculum aquae et vini. Postquam preces et gratiarum actionem absolvit, omnis qui adest populus fauste acclamat dicens Amen. In duobus magnis explicatur cardinibus qui unitatem penitus efformant: — congregatio, liturgia verbi, cum lectionibus, homilia et universali precatione; — liturgia eucharistica, cum panis et vini praesentatione, gratiarum actione consecratoria et communione.

Christiani in eumdem locum pro eucharistica concurrunt congregatione. In illo principem obtinet locum Ipse Christus, qui Eucharistiae principalis est agens.

Ipse est Summus Novi Foederis Sacerdos. Ipse invisibiliter omni celebrationi eucharisticae praeest. Eum repraesentans Episcopus vel presbyter in persona Christi Capitis agens congregationi praesidet, post lectiones sermonem facit, dona recipit et precationem dicit eucharisticam. Omnes in celebratione suas activas habent partes, unusquisque suo modo: lectores, illi qui dona afferunt, illi qui communionem distribuunt, et totus integer populus, cuius Amen participationem manifestat.

Ipse in Suo sacrificio omnia humana conamina offerendi sacrificia ad perfectionem ducit. Tota communitas tunc huic laudi incessanti coniungitur quam caelestis Ecclesia, angeli omnesque sancti, ter Sancto canunt Deo. In institutionis narratione, vis verborum et actionis Christi, et Spiritus Sancti potentia, sub panis et vini speciebus Eius corpus et sanguinem sacramentaliter efficiunt praesentia, Eius sacrificium semel pro semper in cruce oblatum.

In intercessionibus, Ecclesia exprimit Eucharistiam in communione cum tota Ecclesia caeli et terrae, vivorum et defunctorum, celebrari et in communione cum Pastoribus Ecclesiae, cum Papa, cum Episcopo dioeceseos, eius presbyterio et eius diaconis, et cum Episcopis totius mundi cum eorum Ecclesiis. Hoc facientes, id Patri offerimus quod Ipse nobis donavit: dona Eius creationis, panem et vinum, per Spiritus Sancti potentiam et Christi verba, corpus et sanguinem Christi effecta: sic Christus realiter et arcano modo praesens fit.

Gratiarum actio et laus Patri Eucharistia, sacramentum nostrae salutis per Christum in cruce adimpletae, laudis est etiam sacrificium in gratiarum actionem propter creationis opus. In Sacrificio eucharistico, tota creatio a Deo dilecta praesentatur Patri per Christi mortem et resurrectionem. Per Christum potest Ecclesia sacrificium laudis offerre in gratiarum actionem propter quidquid boni, pulchri et iusti in creatione et in genere humano Deus effecit.

Hoc laudis sacrificium non nisi per Christum possibile est: Ipse fideles Suae coniungit personae, Suae laudi et Suae intercessioni, atque ita sacrificium laudis ad Patrem per Christum et cum Ipso offertur ut accipiatur in Ipso. Memoriale sacrificale Christi Eiusque corporis, Ecclesiae Eucharistia est memoriale Paschatis Christi, Eius unici sacrificii in actum deductio et sacramentalis oblatio, in liturgia Ecclesiae quae corpus est Eius.

In omnibus eucharisticis precibus, post institutionis verba, orationem invenimus quae anamnesis seu memoriale appellatur. Sic Israel suam ex Aegypto intelligit liberationem: semper ac Pascha celebratur, Exodi eventus memoriae credentium fiunt praesentes ut ipsi illis suam conforment vitam.

Ecclesia, quae corpus est Christi, oblationem sui Capitis participat. Cum Eo, ipsa tota offertur. Cum Eius intercessione apud Patrem pro omnibus hominibus se coniungit. In Eucharistia, sacrificium Christi fit etiam sacrificium membrorum Eius corporis. Vita fidelium, eorum laus, eorum dolor, eorum oratio, eorum labor illis Christi Eiusque totali uniuntur oblationi, et sic novum acquirunt valorem.

Sacrificium Christi super altari praesens omnibus christianorum generationibus possibilitatem praebet Eius oblationi se uniendi. In catacumbis, Ecclesia saepe tamquam mulier in oratione repraesentatur, brachiis apertis in gestu orantis. Se, sicut Christus qui brachia extendit in cruce, per Ipsum, cum Ipso et in Ipso offert et pro omnibus intercedit hominibus. Papa qui Petri ministerium in Ecclesia sustinet, omni Eucharistiae associatur celebrationi in qua tamquam unitatis Ecclesiae Universae signum et minister nominatur.

Episcopus loci semper Eucharistiae est responsabilis, etiam cum presbyter illi praeest; eius nomen in illa pronuntiatur ut significetur eum Ecclesiae particulari praeesse, in medio presbyterii et assistentibus diaconis.

Ecclesia in Eucharistia, cum Maria, est quodammodo iuxta crucem, oblationi Christi unita et intercessioni. Patres Ecclesiae fidem Ecclesiae in verbi Christi et actionis Spiritus Sancti efficacitatem ad hanc conversionem peragendam asseveraverunt firmiter.

Figuram implens stat sacerdos verba illa proferens: virtus autem et gratia Dei est. Hoc est corpus meum, inquit. Christus est totus integer sub unaquaque specierum et totus integer in earum partibus, ita ut panis fractio Christum non dividat. In Missae liturgia, nostram fidem in praesentiam realem Christi sub panis et vini speciebus, exprimimus, inter alia, genua flectentes vel profunde in signum adorationis Domini nos inclinantes.

Ecclesia, per ulteriorem penetrationem in fidem de reali Christi praesentia in Eucharistia, effecta est conscia sensus silentiosae adorationis Christi sub speciebus eucharisticis praesentis. Hac de causa, tabernaculum collocari debet in loco ecclesiae peculiariter digno; sic construi debet ut veritas praesentiae realis Christi in Sanctissimo Sacramento efferatur et manifestetur.

Praestolatur nos Iesus hoc in caritatis sacramento. Ne tempori nostro parcamus ut Eum conveniamus cum adoratione, cum contemplatione fidei plena et parata graves culpas et crimina mundi compensare. Convivium Paschale Missa simul et inseparabiliter sacrificale est memoriale in quo crucis perpetuatur Sacrificium, et sacrum convivium Communionis corporis et sanguinis Domini. Sed Sacrificii eucharistici celebratio prorsus dirigitur ad intimam unionem fidelium cum Christo per Communionem.

Communicare est Ipsum recipere Christum qui Se pro nobis obtulit. Qui peccati gravis est conscius, sacramentum Reconciliationis recipere debet antequam ad Communionem accedat. Quia secretum Tuis non dicam inimicis, neque Tibi osculum dabo Iudae.

Sed Ecclesia fidelibus vehementer commendat sanctam Eucharistiam diebus Dominicis et festivis recipere, vel adhuc frequentius, singulis etiam diebus. Ob rationes pastorales, haec recipiendi Communionem forma, tamquam maxime habitualis, est in ritu latino legitime stabilita. Communionis fructus Communio nostram cum Christo auget unionem. Eucharistiam in Communione recipere, tamquam praecipuum fructum, unionem affert intimam cum Christo Iesu.

Hoc vitae christianae augmentum eget Communione eucharistica, nostrae peregrinationis pane, nutriri usque ad mortis horam, in qua nobis dabitur tamquam viaticum. Si, quotiescumque effunditur sanguis, in remissionem peccatorum funditur, debeo illum semper accipere, ut semper mihi peccata dimittat. Quo magis Christi vitam participamus et quo magis in Illius progredimur amicitia, eo difficilius fit cum Illo per peccatum mortale abscindere coniunctionem. Eucharistia ad peccatorum mortalium remissionem non ordinatur.

Hoc sacramenti Reconciliationis proprium est. Eucharistiae est proprium, eorum esse sacramentum qui in plena Ecclesiae sunt communione. Illi qui Eucharistiam recipiunt, arctius Christo coniunguntur. Propterea, Christus omnes coniungit fideles in unum corpus: Ecclesiam.

Communio hanc incorporationem ad Ecclesiam, iam per Baptismum deductam in rem, renovat, roborat et profundiorem reddit. In Baptismo vocati sumus ad unum corpus constituendum. Et panis, quem frangimus, nonne communicatio corporis Christi est? Ad id quod estis, Amen [Utique, verum est] respondetis, et respondendo subscribitis. Audis enim, corpus Christi; et respondes, Amen. O signum unitatis!

O vinculum caritatis! Tamen haec praesentia est velata. Si quis manducaverit ex hoc pane, vivet in aeternum [ Qui manducat meam carnem et bibit meum sanguinem, habet vitam aeternam, [

AGAMBEN BARTLEBY OR ON CONTINGENCY PDF

Eucharistia

Qui ad dignitatem sacerdotii regalis sunt per Baptismum elevati et profundius Christo per Confirmationem configurati, ipsum sacrificium Domini cum tota communitate per Eucharistiam participant. Eucharistia — fons et culmen vitae ecclesialis Eucharistia est totius vitae christianae fons et culmen. Quomodo hoc appellatur sacramentum? Unumquodque ex illis nominibus quasdam eius evocat rationes. Appellatur: Eucharistia quia est gratiarum actio ad Deum.

ARAN KNITTING ALICE STARMORE PDF

Church Documents

The Diocesan Bishop [] 5. The Apostolic See [] 6. Most recently, in fact, the Supreme Pontiff John Paul II, in the Encyclical Letter Ecclesia de Eucharistia , set forth afresh certain elements of great importance on this subject in view of the ecclesial circumstances of our times. In order that especially in the celebration of the Sacred Liturgy the Church might duly safeguard so great a mystery in our own time as well, the Supreme Pontiff has mandated that this Congregation for Divine Worship and the Discipline of the Sacraments, in collaboration with the Congregation for the Doctrine of the Faith, should prepare this Instruction treating of certain matters pertaining to the discipline of the Sacrament of the Eucharist. Those things found in this Instruction are therefore to be read in the continuity with the above-mentioned Encyclical Letter, Ecclesia de Eucharistia. It is not at all the intention here to prepare a compendium of the norms regarding the Most Holy Eucharist, but rather, to take up within this Instruction some elements of liturgical norms that have been previously expounded or laid down and even today remain in force in order to assure a deeper appreciation of the liturgical norms; to establish certain norms by which those earlier ones are explained and complemented; and also to set forth for Bishops, as well as for Priests, Deacons and all the lay Christian faithful, how each should carry them out in accordance with his own responsibilities and the means at his disposal. In this regard it is not possible to be silent about the abuses, even quite grave ones, against the nature of the Liturgy and the Sacraments as well as the tradition and the authority of the Church, which in our day not infrequently plague liturgical celebrations in one ecclesial environment or another.

Related Articles